วันนี้อยู่ดีๆผมก็เกิดนึกถึงสัตว์เลี้ยงที่ผมรักมากตัวนึง ที่ผมเลี้ยงมากับมือตั้งแต่ยังตัวเล็กกว่ากำปั้น ต้องบอกว่าตัวผมเองเป็นคนชอบทำอะไรแปลกๆและก็ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านซักเท่าไร เรื่องสัตว์เลี้ยงตัวนี้ก็เหมือนกัน มันเริ่มจาก2ปีก่อนช่วงนั้นผมอาศัยอยู่ย่านรามคำแหง เป็นเพียงนักศึกษาคนนึงที่ใช้ชีวิตอยู่หอพัก กิน เล่น หาประสบการณ์ให้กับชีวิต วันนั้น จำไม่ได้วันอะไร ที่เท่าไหร่ แต่จำได้ว่าเป็นเดือน พ.ค. ไปเดินเล่นตลาดนัดแห่งหนึ่ง(แถวรามนั่นแหละ) เดินผ่านร้านขายลูกสัตว์ จริงๆแล้วผมเองก็ไม่ได้ชอบการซื้อขายสัตว์เท่าไรอะนะ แต่สายตาผมดันเหลือบไปสบกับลูกกระต่ายตัวนึง ผมเลยเดินเข้าไปจดๆจ้องๆอยู่สักพัก เลยแยงๆถามรายละเอียดดู ปรากฎว่าเป็นผู้หญิง ราวๆ2เดือน ผมรู้สึกถูกชะตาเลยหิ้วมาเลยพร้อมกรงเล็กๆมาอันนีง กลับมาปุ๊บผมปล่อยให้วิ่งเล่นในห้องแบบเสรีเลย บางครั้งก็เปิดให้วิ่งเล่นในโถงบ้างแต่ต้องอยู่ในสายตา เพราะหมาแมวเยอะ
เจ้ากระต่ายตัวนี้ ผมไม่รู้จะตั้งชื่อว่ายังไง เลยขอความเห็นเพื่อนๆใน fb ให้ช่วยตั้งให้ มีตั้งแต่ จูดี้ ลินซี่ เบบี้ บลาๆๆ แต่มีน้องคนนึงตั้งให้ว่า "ข้าวสวย" ผมเห็นแล้วเลือกชื่อนี้ทันทีเลย รู้สึกว่าชื่อเพราะแล้วก็ดูน่ารักมาก
ผมใช้เวลาอยู่กับข้าวสวย ปล่อยให้วิ่งอย่างอิสระในห้อง ผลคือ สายไฟเอย ขอบไม้ ขอบเฟอนิเจอร์ ตู้ เตียง ผ้าห่ม รวมทั้งหูฟังสุดโปรดของผมกลายเป็นของแทะยามว่างไปไม่รู้กี่ชิ้น แต่ผมก็ไม่ยอมขังทั้งๆที่หลายคนบอกให้ขังกรงไว้ หรือให้อยู่ที่ระเบียง ผมเคยทำตามนะแต่อยู่ได้ไม่ถึงคืนก็ปล่อย ก็สงสารอะ รักเหมือนลูก ยังดีที่ไม่ถ่ายเรี่ยราด เค้าจะถ่ายที่ริมระเบียงตลอด ทำให้เก็บง่ายดี
ผมอยู่กับเจ้าข้าวสวยจนถึงคราวที่ผมหันเหชีวิต กลับไปอยู่บ้าน ก็เอาเจ้าข้าวสวยมาด้วย สร้างที่สร้างทาง ล้อมคอกกว้างซะยิ่งกว่าคอกวัวคอกควายซะอีก บางครั้งก็เอาเข้ามานอนกอดเล่นด้วย แต่วันหนึ่งผมตื่นเช้ามารดน้ำต้นไม้ เหลือบไปหาเจ้าข้าวสวย ปรากฎว่าหายไปแล้ว เดินหายังไงก็ไม่เจอ ปรากฎว่าเจ้าข้าวสวยไปขลุกไปเล่นอยู่กับไก่ข้างบ้าน -_- ตั้งแต่นั้นผมก็ให้มันเป็นอิสระ เพราะไม่อยากให้เหงา จนข้างบ้านเหมือนเป็นบ้านมันอีกหลังนึง
จนราวๆเดือนที่แล้ว ปรากฎว่าข้าวสวยหาย แบบหายไปเลย หาที่ไหนก็ไม่เจอ ในใจก็คิดว่ามันถูกหมากัดรึเปล่า หรือรถชน หรือว่ามีคนอุ้มมันไปเลี้ยง ก็ภาวนาให้อย่าเป็นอะไร ถ้าคนเอาไปเลี้ยงก็ขอให้เจอคนดีๆ บางทีมันอาจมีความสุขกว่าอยู่กับผมก็ได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น