25 พย 58
วันนี้วันลอยกระทงผมเข้ามาในกรุงเทพเพื่อเก็บภาพนำไปเขียนบทความเลี้ยงชีพ แล้วก็ถ่ายรูปขายสต๊อกไปด้วย กะว่าจะเข้าไปแถวในพระนคร ไม่รู้รถจะติดมากน้อยแค่ใหนกัน แต่มันคงไม่มีผลกับคนที่ใช้จักรยานหรอก จากรามคำแหงถึงสนามหลวงภายใน45นาทีในเวลาเร่งด่วน เผลอๆจะเร็วกว่ามอเตอร์ไซค์ซะอีกนะ
จริงๆแล้วแม่ผมก็เกริ่นๆเหมือนอยากให้ผมอยู่ลอยกระทงด้วย ในใจเราก็อยากลอยด้วยนะ แต่ช่วงเทศกาลเป็นช่วงที่ผมต้องทำงานนะสิ ไม่ว่าเทศกาลอะไร ผมก็ไม่ได้ร่วมกับชาวบ้านเค้าซักที มันทำให้นึกถึงสมัยตัวเองยังเด็ก ที่อยากจะเที่ยวงานเทศกาลก็ไม่ค่อยได้เที่ยวกับเขา จะวันเด็ก วันเกิด วันอะไรก็ตามแต่ โรงเรียนหยุดก็ได้แต่นั่งถอนหญ้าอยู่ในสวนช่วยตา แม่ก็ทำงานอีกจังหวัด ผมเลยอยู่กับตายาย เค้าก็ไม่ค่อยอยากให้ไปไหน เพราะช่วงนั้นยาเสพติดระบาด ไกล้ๆบ้านผมโดนกันไปหลายรายแล้ว(ไม่แน่จริงอยู่ไม่ได้จริงๆด้วย-_-)ผมก็ไม่รู้รอดปากเหยี่ยวปากกาไปได้ยังไงแต่พอโตขึ้นผมก็รู้สึกชินนะ จนกลายเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบสังสรรค์ไปโดยปริยายเลย เฉยขนาดวันเกิดตัวเองผ่านไป บางทียังไม่รู้ตัวเลย จนเพื่อนทักนั่นแหละถึงรู้ตัว
แต่ก็ยังมีช่วงหนึ่งของชีวิต เป็นช่วงก่อนที่ผมจะย้ายมาอาศัยกับตายาย ตอนนั้นผมมีเพื่อนที่บ้านเยอะแยะ เล่นด้วยกันทุกวันไม่มีเหงา บางครั้งก็ผลัดกันไปนอนบ้านของอีกฝั่ง แต่ละคนเองก็จะมีจักรยานกันคนละคัน โดยมีผมเป็นหัวโจกชอบพาเพื่อนขี่เล่นไกลๆ โดยวีรกรรมเด็ดของผมคือขี่จักรยานพุ่งลงน้ำทะเล ซึ่งมีไม่กี่คนหรอกที่กล้าทำ เพราะเหล็กพอเจอกับน้ำทะเลก็จะเกิดสนิมอย่างรวดเร็ว ขามาผมขี่มา ขากลับแม้แต่เข็นยังเข็นไม่ได้เลย ต้องแบกกลับไปให้พ่อหยอดน้ำมันให้ พอช่วงเทศกาลอย่างลอยกระทงผู้ใหญ่เขาก็จัดงานกัน เราก็ไปงานด้วย แต่ไม่ได้ไปลอยกระทงหรอก ไปลอยคอคอยเก็บเหรียญที่เขาหยอดไว้ในกระทง ได้มา20-30บาทก็ดีใจแล้ว นั่นถือเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกมีความสุขที่สุดของชีวิตแล้วหละ แต่มันก็ผ่านมานานแล้ว
รอก่อนนะครับแม่ ไว้ผมพร้อมจริงๆผมจะพาแม่เที่ยวทุกที่เลย แต่คืนนี้ผมขอลุยงานให้เต็มที่หน่อยนะครับ เสร็จงานแล้วผมจะกลับไปนะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น